De zee was er altijd al

Er is een plek aan de kust waar ik al jarenlang kom. Niet altijd bewust, soms is het gewoon de richting die mijn voeten kiezen wanneer ik niet weet waarheen. Het gevoel van thuiskomen wanneer ik mijn sneakers uittrek en het zachte zand tussen mijn blote tenen voel.

En telkens weer is ze daar, de zee, met al haar golven, al haar kracht, al haar zachtheid. Zij is altijd daar.

Ik ben hier geweest op dagen dat het leven licht voelde. Dan voelde het water als een beloning. Een plek om het leven te vieren, diep te ademen en even helemaal niets te moeten. Ik liet het water mij dan omhullen als een warme deken van geborgenheid. Terwijl ik in zee dobberde keek ik naar de golven en voelde hoe ik helemaal niets hoefde toe te voegen.

Maar ik ken deze plek ook anders. Er waren dagen dat ik het gevoel had nergens anders heen te kunnen. Dan voelde diezelfde zee zwaarder en groter. Alsof het water precies wist hoe klein ik mij dan voelde. Dat elke golf iets in mij weerspiegelde wat ik zelf nog niet onder woorden kon brengen.

En toch bleef de zee hetzelfde. De zee vraagt niets. Ze stelt geen vragen, geeft geen antwoorden, probeert niets op te lossen. Ze is er gewoon.

Misschien is dat waarom we naar haar toe trekken wanneer we iets te dragen hebben.
Niet omdat ze ons begrijpt, maar omdat ze dat niet hoeft. Omdat ze ruimte laat voor wat er is, zonder het te willen veranderen.

Er zit rust in dat voortdurende.
In het besef dat iets blijft bewegen, ook wanneer jij stilstaat.

En nu sta ik weer hier op dezelfde plek als een jaar geleden. Ik herken de plek, omdat ik nog steeds de half verwoeste houten paal in zee zie staan. Ik sluit mijn ogen en voel de versie van vorig jaar.
Verdwaald in mijn eigen hoofd. Moe. Alleen.

Er is niets veranderd aan deze plek, maar van binnen wel.
Misschien is dat wat terugkerende plekken doen.
Ze onthouden niet wie je was, maar laten je zien wie je bent geworden.

En dus kom ik hier nog steeds.

Niet om antwoorden te vinden.
Maar om, ergens tussen de golven, weer even te voelen wie ik ben.

Vorige
Vorige

Op repeat

Volgende
Volgende

Gangpad drie