Gangpad drie

De schuifdeuren gaan open en de warmte van buiten maakt even plaats voor iets klinisch, iets helders en koels. Licht dat alles net iets feller laat lijken dan nodig is.

En toch heeft de supermarkt op een doordeweekse avond iets zachts. Niet de haast van het weekend, waar gezinnen met volle karren en gillende kinderen door de winkel heen racen. Er hangt een soort rustige leegte die bijna vriendelijk aan voelt.

Ik hoor het zachte gezoem van de koelingen terwijl ik bij het groenten schap sta. Er staat iemand naast me. Een hand die een avocado optilt, er even lichtjes in knijpt en dan weer teruglegt. Alsof er geen verkeerde keuze is, maar ook geen haast om een juiste te maken.

In gangpad drie, het pad van de rijst en pasta’s, bots ik bijna tegen iemand op die dezelfde maakt als ik. Een kleine stap opzij, zij beweegt mee en voor we het door hebben belanden we in een ongemakkelijke dans zonder woorden. Ik kijk op en zie een halve glimlach op haar lippen verschijnen. Eentje die ‘sorry’ uitbeeldt zonder het te zeggen.

Er is iets geruststellends aan avondbezoekjes aan de supermarkt. Alles is functioneel, overzichtelijk. Niemand is hier om indruk te maken, misschien hooguit de jongeman met een bakje aardbeien en slagroom in zijn handen. Die zijn bestemd voor zijn date die thuis smachtend op hem wacht, stel ik me zo voor.

De meesten zijn hier om snel nog even iets te halen, voor een laat diner of een snack die hun avond net iets beter kan maken.

Bij de zelfscankassa’s staat een man met een pak melk en brood, ernaast een oude dame met een fles witte wijn. Een vader kijkt na het afrekenen vragend naar zijn zoon die al huppelend met een zak snoep in zijn handen naar buiten loopt. Iets dat duidelijk niet op het boodschappenlijstje stond.

Ik kijk naar mijn mandje en zie hoe weinig er eigenlijk nodig is om de avond te vullen. Ik reken af en loop naar buiten. De koude lucht maakt plaats voor een warm lente briesje.

Terwijl ik langs een Fiat loop hoor ik de vader vragen: ‘Maar hoe kom je nou aan die zak snoep?’
Met een glimach loop ik naar huis.