Op repeat
Nieuwe muziek vinden en die op repeat zetten is zo’n klein ritueel dat bijna ongemerkt mijn dagen kan dragen.
Het begint meestal toevallig. Een nummer dat ergens langskomt, terwijl ik aan het scrollen ben, of een suggestie die precies op het juiste moment verschijnt in mijn Spotify lijst. Ik klik het aan zonder er echt bij stil te staan.
Vaak zijn het de woorden die mij meteen vastgrijpen. Als een omhelzing met een geliefde die je niet meer wilt loslaten. De woorden dansen om de vormen van de beat, de tonen en vormen een geheel. Een indruk die langzaam lijkt te landen.
En dan, op het moment dat juist alles samen komt, hoor ik een stilte. De patronen nog altijd ronddwalend in mijn hoofd. Ik pak mijn telefoon en speel het nummer nog eens af. En weer en weer.
En dan gebeurt het. Niet ineens, maar ergens tussen de herhaling door. Het nummer wordt zachter in mijn hoofd, maar tegelijkertijd groter in de ruimte eromheen. Alsof het zich niet meer alleen in mijn oren afspeelt, maar ook in de kamer waarin ik ben, in de bewegingen die ik maak, in de dingen die ik tussendoor doe zonder erbij na te denken.
Ik merk dat ik niet meer echt luister zoals de eerste keer. Het is eerder alsof ik me laat dragen door iets wat ik al ken. Geen verrassing meer, maar juist dat is het punt geworden.
De woorden zijn er nog, maar ze hoeven niets meer te doen. Ze hangen ergens tussen mij en de rest van de dag in. Soms loop ik door het huis terwijl ik niet eens zeker weet of het nummer nog speelt, of dat ik het alleen nog maar denk. En toch zet ik het niet uit.
Er zit iets in die herhaling dat me stil maakt zonder dat het stil wordt. Alsof alles net iets langzamer mag bestaan. Alsof er geen volgende stap hoeft te zijn, alleen dit moment dat zichzelf blijft herhalen zonder zich te vervelen.
Op een gegeven moment is het niet meer “een nummer dat ik leuk vind”.
Het wordt gewoon een plek waar ik even ben.
En pas later, als het vanzelf een beetje naar de achtergrond zakt en ik iets anders opzet, merk ik dat ik het gemist heb zonder dat ik dat direct doorhad.
Niet omdat het zo bijzonder was.
Maar omdat het even precies genoeg was.
